Ter Apel: alweer een minister die het onhoudbaar noemt

Alweer een minister die de situatie in Ter Apel onhoudbaar noemt. Minister Bart van den Brink is niet de eerste en zal vermoedelijk ook niet de laatste zijn. Hoeveel ministers hebben inmiddels dezelfde woorden gebruikt? Vijf, zes? Ik ben de tel kwijtgeraakt.

En wat gebeurt er vervolgens? Gemeenten worden opnieuw dringend verzocht extra opvangplekken te regelen, bestaande locaties langer open te houden en statushouders sneller te huisvesten. De ene noodoplossing volgt op de andere. Pappen en nathouden, in de hoop dat zich ergens onderweg vanzelf een oplossing aandient.

Maar die oplossing komt er niet zolang we blijven doen wat we al jaren doen. Iedere keer als de opvang vastloopt, zoeken we extra bedden, schuiven we mensen door en leggen we de verantwoordelijkheid opnieuw bij gemeenten. Ondertussen blijven de problemen terugkeren en moeten medewerkers van het COA, omwonenden en asielzoekers zelf de gevolgen dragen.

We bestrijden de symptomen, maar durven onvoldoende de oorzaken aan te pakken. En zolang we zelfs niet het eerlijke gesprek durven voeren over die oorzaken, blijven we achter de feiten aanlopen.

Dat betekent niet dat we mensen die hier zijn zonder opvang moeten laten zitten. Een menswaardige opvang is een verantwoordelijkheid die niet verdwijnt doordat het beleid tekortschiet. Maar noodopvang mag geen permanente oplossing worden voor een structureel probleem.

We moeten durven kijken naar de volledige keten: de instroom, de afhandeling van asielaanvragen, de terugkeer van mensen die geen recht op verblijf hebben, de huisvesting van statushouders én de Europese afspraken die daarbij een rol spelen. Daarbij horen ook moeilijke keuzes en een eerlijke uitleg over wat wel en niet haalbaar is.

Een minister die de situatie onhoudbaar noemt, beschrijft de werkelijkheid. Maar daarmee is nog niets opgelost.

Hoeveel ministers moeten Ter Apel nog onhoudbaar noemen voordat er eindelijk een beleid komt dat de problemen bij de wortel aanpakt?