In mijn boek Dossier Duitsland heb ik al gewezen op de ontwikkelingen rond de AfD en de mogelijke gevolgen daarvan voor Duitsland en Europa. De recente gebeurtenissen versterken mijn zorgen eerder dan dat ze mij geruststellen.
De AfD groeit, krijgt steeds meer politieke invloed en zoekt samenwerking op onderwerpen als de oorlog in Oekraïne en de verhouding met Rusland. Ook de bereidheid van andere partijen om op bepaalde terreinen met de AfD samen te werken, verdient aandacht.
Natuurlijk is niet iedere verkiezingswinst een bedreiging voor de democratie. En de AfD zonder meer vergelijken met het naziverleden zou te gemakkelijk zijn. Maar Duitsland heeft een geschiedenis die waarschuwt voor de kwetsbaarheid van democratische instituties. Die geschiedenis mogen we niet vergeten, maar we moeten haar ook niet gebruiken om iedere ontwikkeling bij voorbaat te veroordelen.
Wat mij bezighoudt, is vooral de richting waarin de partij Duitsland wil bewegen. Welke gevolgen heeft haar koers voor de Europese samenwerking, de steun aan Oekraïne en de verhouding met Rusland? En wat gebeurt er wanneer andere partijen standpunten overnemen die enkele jaren geleden nog onbespreekbaar leken?
Mijn onderbuikgevoel over de AfD wordt er niet beter op. Een gevoel is geen bewijs, dat besef ik. Maar het is wel een reden om kritisch te blijven kijken.
In Dossier Duitsland heb ik die zorgen al verwoord. De ontwikkelingen sindsdien maken één ding duidelijk: de vragen die ik toen stelde, zijn nog lang niet beantwoord.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.