Harmen Harmers, de Bange van de Boo

Een verhaal uit het grensland van Schoonebeek, Twist en Neuenhaus, omstreeks 1550.

Overdag was Harmen Harmers een man die zijn gelijke niet kende in het veld. Hij vond wild waar anderen slechts sporen zagen, wist waar de grond een paard kon dragen en waar het veen een mens tot zijn middel toe opslokte. Hij zette strikken tussen het kreupelhout, controleerde zijn vallen langs de beek en kende de verborgen doorgangen door het moeras. Maar zodra de avond over het land viel, veranderde de ervaren stroper in een bange man.

De mensen van Schoonebeek hadden hem zijn bijnaam gegeven: de Bange van de Boo. Ze lachten om hem wanneer hij bij daglicht met een haas over de schouder langs de boerderijen liep. Maar ze lachten niet wanneer hij vertelde over de schimmen die hij in de nacht tussen de elzen had gezien, of over de voetstappen die hem door het riet leken te volgen.

Harmen zelf vond die bijnaam niet grappig. Hij wist wat hij in het donker had gezien. Of dacht dat hij het wist.

In zijn Boo, een eenvoudige veeschuur aan de rand van het Schoonebekerdiep, zocht hij ’s nachts zijn toevlucht bij het vee en de oude herder. Daar, bij het smeulende haardvuur, voelde hij zich veilig zolang de vlammen brandden. Want buiten lagen de uitgestrekte veenvelden, de donkere watergangen en de geheimen die geen mens hardop durfde te benoemen.

En er was nog iets waarvoor Harmen vreesde: de heren die met hun paarden, honden en gewapende knechten naar het grensland kwamen om te jagen. Voor hen was hij een stroper die hun wild stal. Voor zichzelf was hij een arme man die moest zien te overleven.

Maar op een nacht zou hij ontdekken dat er in het veen iets rondwaarde waarvoor zelfs de landheren hun geweren niet durfden te heffen.

Deel 1 – Drie tikken in de nacht