Gisteren was het weer zover: de Landelijke Breidagen in Nijkerk. Voordat jullie gaan vragen: Jan, wat moet jij nu op de Breidagen?, zal ik het maar meteen uitleggen. Mijn ega gaat daar graag naartoe en zoals het een goed echtgenoot betaamt, ga ik natuurlijk mee.
Mijn eigen interesse houdt ongeveer op bij de kaartjescontrole. Daarna ga ik op zoek naar de koffiecorner of een andere plek waar ik mijn grote hobby kan uitoefenen: mensen observeren.
Je moet je voorstellen: een hal waar duizend mensen in kunnen. En in dit geval zijn dat duizend vrouwen en een enkele man. Al die vrouwen kwebbelen er vrolijk op los. Dan ben je blij dat je wat ouder wordt en je gehoor langzaam wat minder begint te worden. Mijn ijdelheid verbiedt mij namelijk om een gehoorapparaat te nemen. Op zo’n dag ben ik daar stiekem best blij mee.
Ik had me bij de ingang al even geïnstalleerd op een van de weinige stoelen die ik kon vinden. Daar zag ik een oudere mevrouw binnenkomen, ik schat haar ergens in de tachtig, vermoedelijk vergezeld door haar dochter. Op het moment dat ze binnenkwam, leek het geroezemoes even te verstommen, om vervolgens met dubbele kracht weer los te barsten.
De oude mevrouw was gekleed in een zelfgehaakte jas die tot op haar enkels kwam. En niet zomaar een jas! Het paars spatte ervan af. Ook de rest van haar outfit, tot aan haar hoedje toe, was volledig in het paars uitgevoerd.
Ik dacht bij mezelf: die mevrouw zou niet misstaan in ons kabinet. Eindelijk eens iemand die kleur durft te bekennen! Met zo’n verschijning hoef je in ieder geval niet bang te zijn dat je in de massa verdwijnt.
Even verderop stond een groepje vrouwen het schouwspel van een afstandje te bekijken en, naar ik vermoedde, van het nodige commentaar te voorzien. Je kent dat type waarschijnlijk wel. Bij binnenkomst lopen ze rechtstreeks naar de stand met geitenwol voor nieuwe sokken. Je ziet ze zo voor je: allemaal in een rok, het sluike grijze haar zorgvuldig opgestoken.
In dat groepje was er duidelijk één die de leiding had. De anderen luisterden aandachtig terwijl zij ongetwijfeld uitlegde dat deze paarse verschijning niet bepaald het voorbeeld was van wat de dominee iedere zondag vanaf de kansel verkondigt.
Wanneer een of twee van de wat jongere vrouwen het waagden om stiekem nog eens naar de kleurrijke mevrouw om te kijken, werden ze onmiddellijk gecorrigeerd en weer bij de les geroepen. Je kon er bijna op wachten dat de hel en verdoemenis erbij werden gehaald. Zelfs Dante zou met zijn Goddelijke Komedie daarbij waarschijnlijk nog maar een bescheiden indruk hebben gemaakt.
En ik? Ik zat daar heerlijk op mijn stoeltje, keek eens om me heen en genoot van het schouwspel. De ene mevrouw kwam voor wol, de andere voor een nieuw patroon en weer een ander leek vooral bezig met het bewaken van de goede zeden.
Mijn ega had het ongetwijfeld prima naar haar zin tussen de breinaalden en de wol. En ik had mijn eigen vermaak gevonden, zonder ook maar één bolletje wol te hoeven aanraken.
Kortom, de Landelijke Breidagen in Nijkerk waren voor ons allebei een geslaagde dag. Zij met haar breiwerk, ik met mijn observaties.
En zo zie je maar: je hoeft niet altijd dezelfde hobby te hebben om samen een leuke dag te beleven.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.