Er is weer een minister die het begrijpt.
Niet de asielcrisis. Niet Ter Apel. Nee, de machteloosheid.
Minister Bart van den Brink verklaarde begrip te hebben voor de machteloosheid van het Rode Kruis en VluchtelingenWerk, nadat zij besloten hun hulp buiten het aanmeldcentrum in Ter Apel te staken omdat het er te onveilig is geworden.
Wat een opluchting. De problemen zijn er nog, maar gelukkig worden de gevoelens inmiddels uitstekend gemanaged.
Nederland is onderhand wereldkampioen begrip tonen. We begrijpen de boeren, de burgers, de politie, de zorg, de leraren, de woningzoekenden, de ondernemers en nu ook de hulporganisaties. Het enige wat we niet begrijpen, is hoe je een probleem oplost.
Misschien moeten we van machteloosheid gewoon een nationaal exportproduct maken. We hebben er inmiddels zoveel ervaring mee dat UNESCO het kan aanwijzen als immaterieel cultureel erfgoed.
In Ter Apel is de situatie zo bijzonder geworden dat zelfs het Rode Kruis zegt: “Wij vinden het hier te gevaarlijk.” Dat is dezelfde organisatie die werkt in oorlogsgebieden, aardbevingen en humanitaire rampen. Maar Ter Apel? Nee, daar trekken ze de stekker eruit.
Dat is toch een prestatie van formaat.
De minister roept vervolgens gemeenten op om solidair te zijn. Dat is inmiddels een traditie geworden. Iedere nieuwe minister krijgt bij zijn beëdiging waarschijnlijk een welkomstpakket: een mapje met de tekst “Roep gemeenten op meer opvang te regelen” en een stempel waarop staat “Ik begrijp de zorgen.”
Na een paar maanden volgt de volgende stap in het inwerkprogramma: ontdekken dat niemand luistert.
En over een jaar verschijnt de volgende minister. Nieuwe naam, nieuw pak, nieuwe foto’s, dezelfde persverklaring. Alleen de datum boven het persbericht verandert.
Ondertussen wordt Ter Apel steeds meer een pretpark van bestuurlijk falen. Alleen ontbreken de achtbanen. Alhoewel… de bewoners en hulpverleners zitten al jaren in een bestuurlijke rollercoaster zonder noodrem.
Het mooiste vind ik nog de term “crisis”. Een crisis is iets tijdelijks. Ter Apel verkeert inmiddels al zo lang in crisis dat kinderen die bij het begin van de problemen werden geboren binnenkort hun scooterexamen kunnen doen.
Misschien moeten we stoppen met doen alsof dit een incident is. Nederland heeft geen asielbeleid meer; Nederland hééft Ter Apel. Dat is ons levende openluchtmuseum van politieke besluiteloosheid. Gratis toegankelijk, dagelijks geopend en iedere kabinetsperiode voorzien van een nieuwe minister die vol goede moed arriveert om uiteindelijk dezelfde conclusie te trekken:
“Ik begrijp de machteloosheid.”
Natuurlijk wel. Want als je lang genoeg in Den Haag rondloopt, is machteloosheid geen gevoel meer.
Het is een functieomschrijving.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.