Het goede nieuws: Nederland blijft bestaan.
Het slechte nieuws: straks woont half Amsterdam in een tiny house tussen Westerbork en Dwingeloo en noemt dat “klimaatbestendig wonen met authentieke streekbeleving”.
Want volgens de toekomstdenkers moeten miljoenen Nederlanders ooit misschien verhuizen naar hoger gelegen gebieden. U weet wel, die plekken waar Randstedelingen vroeger alleen kwamen als de navigatie kapot was.
Dus bereid u maar voor.
Vandaag heet het nog Drenthe.
Over vijftig jaar heet het:
“Metropool Noordoost-Corridor Cluster 4”.
De eerste tekenen zijn er al. Zodra ergens drie bomen staan en de grond iets hoger ligt dan een stoeptegel in Rotterdam, verschijnt er direct een projectontwikkelaar met artist impressions van duurzame woontorens genaamd De Waterparel.
En dan begint het.
Mensen uit Amsterdam die in een Drents dorp arriveren en na twee weken vragen waarom de Jumbo al om acht uur dichtgaat. Expats uit de Randstad die klagen dat de koeien “best luidruchtig” zijn. Yuppen die een authentieke plaggenhut kopen voor negen ton omdat er “zoveel rust en ruimte” is — om vervolgens direct een klacht in te dienen over de geur van mest.
Ondertussen probeert de oorspronkelijke bevolking te begrijpen waarom er ineens een haver-cappuccinozaak zit tussen de trekkerdealer en de Welkoop.
En natuurlijk gaat de overheid alles uitstekend regelen.
Dat weten we inmiddels.
Er komen werkgroepen.
Transitietafels.
Klimaatdialogen.
Participatieavonden in sportkantines waar inwoners mogen aangeven welke kleur de verkeerschaos krijgt.
Want Nederland denkt nog steeds dat elke catastrofe oplosbaar is met een convenant en een PowerPointpresentatie.
“Maak u geen zorgen”, zegt Den Haag dan.
“We bouwen klimaatadaptieve woonhubs.”
Dat betekent meestal:
te weinig huizen,
te weinig stroom,
te weinig parkeerplaatsen,
en een wethouder die roept dat iedereen vooral meer moet fietsen.
En dan hebben we het nog niet eens over de integratie gehad.
Want geloof maar niet dat Nederlanders automatisch gezellig samengaan omdat ze hetzelfde paspoort hebben. Zet duizend Randstedelingen in een rustig dorp en binnen drie maanden ontstaat er ruzie over:
houtkachels,
hanengekraai,
carbid,
windmolens,
Zwarte Cross-vlaggen,
en de vraag waarom iemand op zondag met een bladblazer bezig is.
De ironie is prachtig:
jarenlang werd het noorden gezien als leeg, saai en economisch niet relevant. Maar zodra het westen natte voeten krijgt, blijkt ineens dat Drenthe het Monaco van de toekomst is.
Makelaars bereiden zich waarschijnlijk nu al voor:
“Prachtige tussenwoning op veilige zandgrond! Slechts 14 meter boven NAP! Inclusief waterneutrale warmtepomp en uitzicht op voormalig Randstedelijk opvanggebied.”
En ergens zit Maarten van Rossem glimlachend toe te kijken terwijl half Nederland op Funda zoekt naar een woning zonder zwemvestplicht.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.