Ze noemen het een opvangcrisis. Een tekort aan plekken. Een onverwachte toestroom. Maar laten we eens eerlijk zijn: als een probleem zich jaar na jaar herhaalt, is het geen verrassing meer. Dan is het beleid geworden. Of beter gezegd: het ontbreken van beleid.
Want deze overheid kun je moeilijk halfslachtigheid verwijten. Bij halfslachtigheid gebeurt er tenminste nog iets. Nee, wat we zien is besluiteloosheid verpakt als bestuurlijke voorzichtigheid. Eindeloos overleg, rapporten, spreidingswetten, noodgrepen en burgemeesters die uiteindelijk zelf de rommel maar moeten opruimen omdat Den Haag het opnieuw laat afweten.
En dus staan er weer mensen buiten in Ter Apel. Niet omdat Nederland daar fysiek niet toe in staat is, maar omdat niemand de knoop durft door te hakken. Ondertussen mogen gemeenten als Stadskanaal bijspringen om de grootste menselijke nood op te vangen. Burgemeester Klaas Sloots doet wat een overheid hoort te doen: menselijkheid tonen waar het systeem faalt.
Dat is misschien nog wel het meest wrange van alles. Lokale bestuurders moeten voortdurend improviseren omdat landelijke bestuurders vooral bezig lijken met politieke schadebeperking. Niemand wil verantwoordelijkheid dragen, want verantwoordelijkheid kost stemmen. Dus schuift men door, stelt uit en hoopt dat het probleem vanzelf verdwijnt. Maar problemen verdwijnen niet als je wegkijkt. Ze groeien.
En ondertussen wordt de samenleving steeds verder uit elkaar gespeeld. Voorstanders tegenover tegenstanders. Dorpen tegenover steden. Burgers tegenover asielzoekers. Terwijl de echte oorzaak al jaren dezelfde is: een overheid zonder richting, zonder daadkracht en zonder langetermijnvisie.
Geen beleid is ook beleid. Alleen betaal je daar uiteindelijk de hoogste prijs voor. Niet in Den Haag, maar op straat.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.