Prinsjesdag ligt inmiddels alweer achter ons. Het kabinet presenteerde op 15 september vol vertrouwen zijn belastingplannen voor 2027. Maar wie dacht dat daarmee de financiële koers voor volgend jaar vaststond, komt bedrogen uit. Inmiddels is er flink gesleuteld, zijn voorstellen aangepast en liggen er nieuwe amendementen op tafel. Het Belastingplan lijkt steeds meer op een huishoudboekje waarin de bedragen voortdurend worden doorgestreept en opnieuw ingevuld.
Neem de gepensioneerden. De verhoging van de arbeidskorting levert vooral werkenden voordeel op. Voor mensen die van hun AOW en aanvullend pensioen leven, ligt dat anders. Inmiddels ligt er een amendement om de ouderenkorting te ontzien en de arbeidskorting minder sterk te verhogen. Kennelijk begint ook in Den Haag door te dringen dat koopkracht niet uitsluitend bij werkenden begint en eindigt.
Ook bij de zorgkosten rommelt het. Het voornemen om de fiscale aftrek van specifieke zorgkosten te schrappen, roept vragen op. Juist mensen die door ziekte of lichamelijke beperkingen met extra uitgaven worden geconfronteerd, kunnen hierdoor worden geraakt. Compensatie beloven is gemakkelijk, maar de praktijk moet uitwijzen of die mensen er daadwerkelijk iets van terugzien.
Dan is er nog box 3, de belasting op vermogen. Het nieuwe stelsel zorgt opnieuw voor hoofdbrekens. De Raad van State heeft stevige kritiek op de uitvoerbaarheid en de haast waarmee het kabinet veranderingen wil doorvoeren. De invoering is inmiddels onderwerp van uitstel en discussie. Het is toch opmerkelijk dat de overheid belastingregels bedenkt die vervolgens door de eigen Belastingdienst nauwelijks uitvoerbaar blijken.
Ondertussen verdwijnen of veranderen andere voorstellen. De btw-verhoging op bloemen en planten is geschrapt. Ook op andere onderdelen wordt het oorspronkelijke plan aangepast. Het kabinet probeert de koopkracht te ondersteunen, maar waar het geld vandaan moet komen, blijft een belangrijke vraag.
En daar zit precies mijn bezwaar. Een belastingplan wordt gepresenteerd met mooie percentages, koopkrachtplaatjes en beloftes. Maar de gewone Nederlander kijkt uiteindelijk niet naar een ingewikkelde begroting. Die kijkt naar de bankrekening, de boodschappen, de energierekening, de zorgkosten en wat er aan het einde van de maand overblijft.
Misschien moet Den Haag eens beginnen met een andere volgorde. Niet eerst bedenken hoeveel belasting er binnengehaald kan worden, maar eerst kijken wat een huishouden redelijkerwijs nodig heeft om rond te komen. En laten we daarbij ook eens kritisch kijken naar de uitgaven van de overheid zelf. Want voordat de burger opnieuw de rekening krijgt, mag best duidelijk worden of iedere euro belastinggeld wel verstandig wordt besteed.
Het Belastingplan 2027 is nog niet definitief. De komende stemmingen moeten duidelijk maken welke voorstellen overeind blijven. Eén ding is inmiddels wel duidelijk: Prinsjesdag was niet het laatste woord.
De rekening ligt uiteindelijk bij de burger. En die zou best eens willen weten waarom die rekening ieder jaar opnieuw verandert, terwijl het leven ondertussen alleen maar duurder lijkt te worden.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.