Er was een tijd dat je in Coevorden niet alleen wist waar je was, maar het ook nog kon zien. Niet aan apps, niet aan QR-codes en ook niet aan een marketingplan met Engelse woorden, maar gewoon aan iets simpels: geraniums.
Bakken vol kleur langs de lantaarnpalen. Rood, vrolijk, een beetje ouderwets misschien — maar wel van dat soort ouderwets waar niemand echt boos om werd. Het gaf de straat iets menselijks. Iets van: “hier doen we ons best.”
En nu hangen er dus geen bloemen meer.
Niet omdat iemand ze heeft verboden. Niet omdat ze plotseling gevaarlijk zijn geworden voor de openbare orde. Maar omdat ze stilletjes zijn verdwenen uit het systeem dat ze ooit droeg. De middenstand deed het, hoorde ik. Winkeliers. Ondernemers. Mensen die tussen de kassabon en de huur in ook nog dachten: laten we de straat opfleuren.
En ergens is dat misschien wel het meest hoopvolle én het meest pijnlijke tegelijk.
Want dat betekent: het kán dus nog. Maar het betekent ook: het gebeurt alleen als iemand het blijft doen.
We leven in een tijd waarin alles moet worden uitgelegd in termen van “verdienmodel” en “return on investment”. Maar een geranium vraagt daar niet om. Die vraagt alleen een beetje water en iemand die hem niet vergeet.
Misschien zit daar precies de les.
Want we kunnen blijven roepen dat mensen lokaal moeten kopen — “wees sociaal, koop lokaal en besteed royaal” klinkt alvast als een goede start — maar het werkt pas echt als het geen slogan blijft. Als het een ruil wordt die je ziet in de straat. In kleur. In sfeer. In een stad die niet alleen functioneert, maar ook een beetje glimlacht.
Stel je eens voor: iedere euro die lokaal wordt uitgegeven, krijgt een blaadje terug aan een lantaarnpaal. Iedere volle winkelstraat een beetje meer rood en groen in de zomerwind. Niet als subsidieproject met vergaderingen, maar als afspraak tussen mensen die dezelfde stoep delen.
En ja, dat vraagt iets van inwoners. Maar misschien nog wel meer van de middenstand: het lef om te zeggen dat je niet alleen verkoopt in een straat, maar ook verantwoordelijkheid draagt voor hoe die straat voelt.
Dan komen die geraniums misschien vanzelf terug.
Niet omdat iemand het heeft geregeld.
Maar omdat iemand het weer de moeite waard vond.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.