Ik heb nog nooit wakker gelegen van een bloedprik. Geen klamme handen, geen verhoogde hartslag en al helemaal geen slapeloze nachten omdat er ergens een verpleegkundige met een naald klaarstaat. Prikken? Kom maar op!
Maar dan lees ik een artikel waarin onderzoekers beweren dat je minder pijn voelt als je tijdens het bloedprikken naar je favoriete muziek luistert. Mozart schijnt te helpen, maar je eigen lievelingsnummer doet het nog beter.
En nu begin ik me toch een beetje zorgen te maken.
Moet ik straks mijn oortjes meenemen naar het ziekenhuis? Moet ik vooraf een afspeellijst samenstellen? En wat als de verpleegkundige net op het moment dat de naald mijn arm in gaat, mijn favoriete nummer onderbreekt?
Misschien moet ik voor de zekerheid maar iets van André Rieu opzetten. Dan kan ik me helemaal overgeven aan de muziek terwijl de verpleegkundige haar werk doet.
Alhoewel, bij nader inzien kies ik misschien toch voor Anouk. Een beetje stevig geluid kan nooit kwaad.
En mocht de verpleegkundige vragen of ik ergens last van heb, dan zeg ik gewoon: ‘Nee hoor, mevrouw, ik geniet van de muziek. Maar zet hem na afloop nog maar even wat harder, want ik moet nog bijkomen van de schrik dat ik volgens wetenschappelijk onderzoek blijkbaar pijn zou kunnen voelen!’
Je leest een artikel, je krijgt een idee en voor je het weet heb je een probleem dat je gisteren nog helemaal niet had.
Dat is het mooie van ouder worden: je verzamelt levenservaring, maar het internet zorgt ervoor dat je steeds weer iets nieuws hebt om je zorgen over te maken.
Dus voorlopig ga ik gewoon zonder muziek bloed laten prikken. Mocht ik ooit toch pijn voelen, dan weet ik wat me te doen staat.
En als dat niet helpt, vraag ik gewoon of ze een andere verpleegkundige hebben. Eentje met een betere muzieksmaak!
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.