Verdomme, iedereen heeft tegenwoordig een podcast.
Echt iedereen.
Je kunt tegenwoordig geen telefoon meer openen of er staat weer iemand klaar met twee microfoons, een koptelefoon en een mening. De buurman heeft een podcast. De oud-voetballer heeft een podcast. De BN’er heeft een podcast. De politicus heeft een podcast. En iemand die ooit drie maanden bij een televisieprogramma achter de schermen heeft gewerkt, heeft natuurlijk óók een podcast.
Maar ik heb een probleem.
Een dag heeft maar 24 uur.
En die zijn al aardig gevuld.
Ik moet dus keuzes maken. Niet omdat ik niets interessant vind, maar juist omdat ik veel te veel interessant vind. Geschiedenis, fotografie, verhalen, natuur, muziek, lokale gebeurtenissen, bijzondere mensen. Daar wil ik mijn oren best aan wagen.
Maar er is ook een categorie waarvan ik denk: laat maar.
Voetbal bijvoorbeeld.
Ik heb niets tegen voetballers. Echt niet. Ze mogen van mij iedere bal die ze tegenkomen achter iedere denkbare doelpaal schieten. Maar ik hoef er niet anderhalf uur naar te luisteren wanneer drie mannen met bloedserieuze gezichten gaan analyseren waarom een rechtsback in de 73e minuut net drie centimeter te ver naar links stond.
En dan de BN’er.
Dat vind ik helemaal een bijzondere categorie.
Iemand verschijnt twintig jaar op televisie en krijgt vervolgens het idee dat zijn of haar leven zo buitengewoon interessant is dat wij er een podcast van moeten maken.
Dan komt de interviewer met de onvermijdelijke vraag:
“Wie is de mens achter de bekende Nederlander?”
Nou… meestal gewoon dezelfde mens als ervoor.
Daar hoef ik geen twaalf afleveringen van.
Showbizz laat ik ook graag aan mij voorbijgaan. Wie met wie op vakantie is geweest, wie ruzie heeft met wie, wie een nieuw huis heeft gekocht en wie tegenwoordig weer een andere liefde heeft gevonden: ik wens ze allemaal veel geluk.
Maar ik hoef het niet te weten.
En politiek?
Daar heb ik eigenlijk maar één vraag over:
Kunnen ze ook een podcast maken waarin ze een keer hun mond houden?
Waarschijnlijk niet.
Verder heb ik weinig behoefte aan podcasts waarin iemand mij in zestig minuten gaat uitleggen hoe ik rijk, gelukkig, succesvol, productief en vooral vroeg wakker moet worden.
Als ik om vijf uur ’s morgens moet opstaan om succesvol te worden, dan ben ik blijkbaar niet ambitieus genoeg.
Ik blijf lekker liggen.
En zo blijft er uiteindelijk een eenvoudige regel over.
Ik luister alleen naar een podcast als iemand mij iets kan vertellen wat ik nog niet wist, waar ik nog niet over had nagedacht of waar ik gewoon een goed verhaal aan overhoud.
Want mijn 24 uur zijn al vol.
En mijn oren zijn selectief geworden.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.