Nederland heeft een bijzondere bestuursstijl ontwikkeld: een structureel probleem tijdelijk oplossen en daarna verbaasd zijn dat het probleem nog bestaat.
Ter Apel is daar inmiddels het schoolvoorbeeld van.
De noodopvang in Zuidwolde sluit op 30 september. Terwijl de druk in Ter Apel juist oploopt, staan mensen buiten in het gras te wachten. Zonder voldoende toiletten, eten, drinken of hulp.
Geen paniek, zegt het COA. Er wordt gesproken met gemeenten, het ministerie en allerlei andere partijen.
Kijk, daar hebben we hem weer: het overleg.
Het wondermiddel van de Nederlandse overheid. Als een probleem niet opgelost kan worden, gaan we erover vergaderen. En als dat niet helpt, maken we een tijdelijke opvang. En als die tijdelijke opvang weer sluit, gaan we opnieuw vergaderen.
Ondertussen worden mensen heen en weer gereden tussen Zuidwolde, Warffum en Ter Apel.
Een soort asielopvang-variant van ganzenbord: ga terug naar Ter Apel en wacht opnieuw.
Iedereen weet dat tijdelijke noodopvang het probleem niet oplost. Het COA zegt het zelf. Hulporganisaties zeggen het. Gemeenten weten het.
Maar blijkbaar moet eerst de noodopvang sluiten voordat Nederland ontdekt dat er daarna nog steeds mensen zijn.
Misschien moeten we het eens simpel houden.
Geen tijdelijke oplossingen meer voor structurele problemen.
Want inmiddels is niet alleen de opvang tijdelijk.
De oplossing zelf is tijdelijk geworden.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.