Het eerste verlies is het beste verlies

€43,1 miljoen voor een nieuwe school. En daar komt nu alweer €2,5 miljoen bij.

Soms vraag ik mij af of bestuurders zelf nog schrikken van bedragen die zij met droge ogen aan de gemeenteraad voorleggen.

De gemeente Coevorden wil opnieuw diep in de buidel tasten voor De Nieuwe Veste. Nog eens 2,5 miljoen euro extra. Daarmee komt het totale investeringsbedrag uit op ongeveer 43,1 miljoen euro.

En blijkbaar moeten we daar vooral blij mee zijn.

Want volgens CDA’er Eddy Heeling is het verstandig om nu door te pakken: „We pakken nu het eerste verlies en dat is het beste verlies.”

Het eerste verlies?

Dat klinkt alsof we het hebben over een verloren potje ganzenbord.

We hebben het hier over tientallen miljoenen gemeenschapsgeld.

Maar tussen een nieuwe school willen bouwen en zonder al te veel vragen steeds meer geld beschikbaar stellen, zit een wereld van verschil.

De school had volgens eerdere plannen dit schooljaar al klaar moeten zijn.

Nu praten we over 2029.

In de tussentijd zijn bouwkosten gestegen, is er juridisch gedoe geweest, moest er onderhandeld worden over grond en komt er nu nog eens €2,05 miljoen voor twee stukken grond bij. Daarbovenop nog €50.000 voor advies en notariskosten en €400.000 voor sloop, sanering en het bouwrijp maken.

En dan wordt ons verteld dat we nu moeten handelen.

Waarom eigenlijk?

Omdat verder uitstellen nóg duurder zou worden.

Dat argument hoor je tegenwoordig steeds vaker. En het is een gevaarlijk argument.

Want als je een project eenmaal zover hebt laten komen, wordt stoppen inderdaad steeds duurder. Daarmee ontstaat een merkwaardige bestuurlijke situatie: hoe verder je in een project zit, hoe moeilijker het wordt om nog kritisch te kijken naar de oorspronkelijke keuzes.

Dan wordt iedere nieuwe miljoenenrekening onderdeel van het verhaal.

„We zijn nu eenmaal zover.”

Precies daarom had de raad hier veel kritischer naar moeten kijken.

Want €43,1 miljoen is niet zomaar een bedrag.

Het is geld dat niet ergens anders kan worden uitgegeven.

En Coevorden staat bepaald niet bekend als een gemeente die onbeperkte financiële ruimte heeft. De komende jaren wachten er genoeg andere uitdagingen. Onderhoud van wegen, voorzieningen, woningbouw, zorg, maatschappelijke accommodaties, sport, duurzaamheid en noem maar op.

En dan leven we ook nog eens in een tijd waarin vrijwel alles duurder wordt.

Bouwmaterialen kunnen duurder worden. Arbeidskosten stijgen. Energie blijft onzeker. Rente kan veranderen. Gemeentelijke inkomsten kunnen tegenvallen.

Wie garandeert de inwoners van Coevorden dat €43,1 miljoen ook werkelijk €43,1 miljoen blijft?

Want daar hoor ik opvallend weinig over.

Ik hoor vooral: „We moeten nu handelen.”

Maar misschien moet een gemeenteraad juist op zo’n moment even op de rem trappen.

Niet om de school tegen te houden.

Maar om te vragen:

Wat is het maximale bedrag dat dit project mag kosten?

En misschien nog belangrijker:

Wat gebeurt er als dat bedrag opnieuw wordt overschreden?

Want laten we eerlijk zijn: de geschiedenis van dit project geeft weinig aanleiding om ervan uit te gaan dat alles vanaf nu probleemloos volgens planning en begroting verloopt.

De grond is nog maar net binnen handbereik.

De bouw moet nog beginnen.

De school moet nog worden gerealiseerd.

En de oplevering staat inmiddels op 2029.

Dat betekent dat er nog jaren van economische onzekerheid voor ons liggen.

Toch lijkt de gemeentelijke boodschap vooral te zijn: niet zeuren, doorpakken.

Dat vind ik te gemakkelijk.

Besturen betekent niet alleen besluiten nemen wanneer alles goed gaat. Besturen betekent juist vooruitkijken naar wat er mis kan gaan.

En daarom vind ik de uitspraak „het eerste verlies is het beste verlies” helemaal niet zo geruststellend.

Want als dit het eerste verlies is, zou ik als inwoner van Coevorden graag willen weten:

Hoeveel verliezen komen er nog achteraan?

Een goede school is een investering in de toekomst.

Maar €43,1 miljoen gemeenschapsgeld vraagt om meer dan enthousiasme.

Het vraagt om keiharde financiële garanties, transparantie en een gemeenteraad die niet alleen vraagt hoe snel kunnen we beginnen?, maar vooral:

kunnen we ons dit verantwoord veroorloven?

Want straks staat er misschien een prachtig schoolgebouw.

Maar als de rekening daarna nog jarenlang doorwerkt in de gemeentelijke begroting, kunnen we ons afvragen of we niet vooral een heel duur monument voor bestuurlijke haast hebben gebouwd.