“Er is geen sprake van misleiding.” Dat is de boodschap van het college van Emmen over de gang van zaken rond bedrijventerrein De Tweeling bij Nieuw-Amsterdam/Veenoord.
Een geruststellende mededeling? Niet helemaal.
Want achter die ene zin zit een veel interessantere vraag: wat wist de gemeenteraad eigenlijk toen zij op 30 mei 2024 het bestemmingsplan voor De Tweeling vaststelde?
Volgens het college was Panattoni al sinds 2022 in beeld. In oktober 2023 werd bovendien bekendgemaakt dat de gemeente grond wilde uitgeven aan Emmen Twins B.V. En volgens de nu gepresenteerde tijdlijn wist het college toen al dat Panattoni via een aandelenoverdracht zeggenschap over dat bedrijf zou krijgen.
Toch was er volgens het college in 2024 nog geen definitief bouwplan.
Daar zit precies de politieke spanning.
Want een gemeenteraad beslist niet alleen over een paar gekleurde vakken op een bestemmingsplankaart. Raadsleden beslissen over de toekomst van een gebied en over de gevolgen daarvan voor inwoners. Verkeer, landschap, leefbaarheid, werkgelegenheid en de economische ontwikkeling van een dorp zijn geen theoretische begrippen.
Natuurlijk begrijp ik dat een gemeente tijdens onderhandelingen niet iedere naam meteen op straat kan gooien. Bedrijven willen vertrouwelijkheid en commerciële belangen beschermen. Daar is niets vreemds aan.
Maar vertrouwelijkheid mag nooit een excuus worden om de democratische controle uit te hollen.
Het college zegt nu dat de raad voldoende had kunnen begrijpen dat er een enorm bedrijfsgebouw kon komen. Juridisch kan dat misschien een verdedigbaar standpunt zijn. Maar politiek is de vraag veel eenvoudiger:
Wist de gemeenteraad dat dit concrete scenario eraan zat te komen?
Wist men dat Panattoni al sinds 2022 betrokken was?
Wist men dat de aandelen van Emmen Twins uiteindelijk naar Panattoni zouden gaan?
En wist men dat de ontwikkeling kon uitmonden in een gebouw van ongeveer 150.000 vierkante meter?
Als het antwoord op die vragen grotendeels nee is, dan kun je formeel misschien zeggen dat er geen sprake was van misleiding. Maar dan blijft er wel een ander probleem bestaan: de raad heeft mogelijk moeten besluiten zonder het volledige beeld te kennen.
En dat is in een democratie geen detail.
Het college zegt begrip te hebben voor raadsleden die het gevoel hebben dat zij niet alle informatie hadden. Dat klinkt vriendelijk, maar eigenlijk zou daar juist de alarmbel moeten afgaan.
Want een gemeenteraad hoort geen gevoel van informatieachterstand te hebben. Die hoort aantoonbaar over de informatie te beschikken die nodig is om haar werk te doen.
Daarom zou ik zeggen: stop voorlopig met de semantische discussie over het woord misleiding.
Leg gewoon de tijdlijn op tafel.
Wat wist het college wanneer? Wat wist de raad wanneer? Welke informatie bleef geheim, waarom bleef die geheim en wanneer werd die alsnog gedeeld?
Als daar eerlijke en controleerbare antwoorden op komen, kan iedereen zelf beoordelen of er zorgvuldig is gehandeld.
Want uiteindelijk gaat De Tweeling niet alleen over Panattoni, grond en 150.000 vierkante meter.
Het gaat over iets veel belangrijkers:
Wie bepaalt de toekomst van Nieuw-Amsterdam en Veenoord: de inwoners en hun gekozen volksvertegenwoordigers, of worden zij pas geïnformeerd wanneer de belangrijkste besluiten feitelijk al zijn genomen?
Daar ligt wat mij betreft de echte discussie.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.