Slappe billen, hangende tieten en pruillippen zijn blijkbaar niet meer van deze tijd. Het lichaam moet tegenwoordig vooral strak, vol en glad zijn. Billen worden opgespoten, buiken strakgezogen, lippen opgeblazen en de bh wordt zo deskundig gevuld dat de natuur zich afvraagt waar ze eigenlijk nog aan toe is.
En dan zijn er de tepels. Die mogen kennelijk vooral niet meer zichtbaar zijn. Weggemoffeld, weggeplakt of keurig verpakt, want stel je voor dat een menselijk lichaam er nog als een menselijk lichaam uitziet.
Ook armen, benen en de rest van het lijf ontsnappen niet aan de moderne schoonheidsindustrie. Waar vroeger een litteken, moedervlek of rimpel gewoon onderdeel van iemand was, wordt nu alles bijgewerkt, gladgestreken of volgezet met kleurboekplaatjes. Van schouder tot enkel verschijnen complete kunstwerken, zodat je soms niet meer weet of je naar een mens kijkt of naar een wandelende kleurplaat.
We hebben blijkbaar besloten dat ouder worden een foutje is dat zo snel mogelijk moet worden weggewerkt. Rimpels zijn geen herinneringen meer aan een geleefd leven, maar een probleem. Hangende huid is geen gevolg van ouder worden, maar iets wat gezogen, gespoten of strakgetrokken moet worden.
En ondertussen roepen we allemaal dat we vooral onszelf moeten zijn.
Nou ja… jezelf, maar dan wel graag na een kleine verbouwing.
Misschien is daar ook de echte vraag: wanneer doe je iets aan je lichaam omdat jíj dat graag wilt, en wanneer omdat je het gevoel hebt dat je anders niet meer voldoet? Natuurlijk mag iedereen zichzelf verfraaien, veranderen of versieren zoals hij of zij wil. Het gaat er niet om dat natuurlijk altijd beter is dan kunstmatig. Het gaat erom of we nog ruimte laten voor lichamen die niet perfect, strak, glad of bijgewerkt zijn — en of we ouder worden weer gewoon mogen zien als iets menselijks, in plaats van als een gebrek dat gerepareerd moet worden.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.