Het moet een zwaar leven zijn, dat van Chris van Mersbergen van het AD. Terwijl honderdduizenden Nederlanders in oranje gehuld bier morsen, zingen, dansen en een paar weken lang vergeten dat de energierekening, de woningmarkt en de politiek bestaan, zit ergens een journalist zich af te vragen of het Oranjegevoel is “verworden tot wansmaak”.
Wansmaak.
Dat woord alleen al. Het klinkt als een man die op een barbecue verschijnt met een wijnkaart en vervolgens teleurgesteld constateert dat niemand geïnteresseerd is in de subtiele tonen van zijn biologische Chardonnay.
Blijkbaar hadden we volgens deze redenering allemaal in stilte moeten mediteren over de nalatenschap van Johan Cruijff. Geen muziek. Geen feest. Geen hossen. Alleen een kring van intellectuelen die elkaar toeknikken en fluisteren: “Wat zou Johan hiervan gevonden hebben?”
De werkelijkheid is minder verheven.
Nederlanders staan op een plein, zingen mee met Snollebollekes, gaan van links naar rechts en hebben het naar hun zin. Een verschrikkelijke gedachte voor mensen die hun identiteit ontlenen aan het gevoel cultureel boven de massa te staan.
Het grappige is dat Johan Cruijff zelf vooral een hekel had aan gewichtigdoenerij. Hij was een volksjongen uit Amsterdam die zei wat hij dacht. Juist de mensen die hem tegenwoordig als cultureel schild gebruiken tegen een plein vol feestvierders lijken vergeten te zijn waar hij vandaan kwam.
En laten we eerlijk zijn. Als de grootste crisis van het Nederlandse voetbalgevoel bestaat uit mensen die plezier hebben op muziek die niet door een conservatoriumorkest wordt uitgevoerd, dan gaat het ons als land verrassend goed.
Misschien is het probleem niet dat Nederland van Cruijff naar Snollebollekes is gegaan.
Misschien is het probleem dat sommige commentatoren van het AD zijn veranderd van verslaggevers in smaakpolitie.
Terwijl het volk feestviert, staat ergens een journalist op een denkbeeldig balkon naar beneden te kijken. Met opgetrokken wenkbrauwen. Met een notitieblok. Op zoek naar culturele achteruitgang.
En beneden?
Daar gaat iedereen gewoon vrolijk van links naar rechts. En niemand mist hem.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.