In Coevorden blijken verkiezingsbeloften opnieuw weinig waard zodra de stemmen zijn geteld.
Voor de verkiezingen had iedereen het erover: openheid, transparantie, eerlijk bestuur. Mooie woorden, zorgvuldig uitgesproken in debatten, bedoeld om vertrouwen te winnen. Maar wat blijft daarvan over als juist ná die verkiezingen een ingelaste raadsvergadering nodig is om de onderste steen boven te krijgen?
De kwestie rond de publicaties in de Coevorder Courant, betaald met gemeenschapsgeld, legt een ongemakkelijke waarheid bloot. Niet eens zozeer omdat er mogelijk regels zijn overtreden – maar omdat het debat erover te laat komt. Veel te laat.
Want stel je voor dat deze vergadering vóór de verkiezingen had plaatsgevonden. Dat inwoners toen al hadden geweten hoe besluiten tot stand kwamen, hoe communicatie werd ingezet, en hoe dun de scheidslijn soms is tussen bestuur en politieke profilering. Zou de politieke verhoudingen dan hetzelfde zijn geweest? Het is een vraag die blijft hangen.
Juist daarom schuurt het.
De verdediging van de betrokken wethouders – “niet scherp genoeg geweest”, “geen kwade bedoeling” – klinkt bijna routinematig. Alsof intentie belangrijker is dan effect. Maar bestuur draait niet om goede bedoelingen, het draait om verantwoordelijkheid. Zeker als publiek geld wordt ingezet in een periode waarin iedere uiting politiek gewicht krijgt.
Dat maakt de reactie vanuit de raad begrijpelijk. Woorden als “integriteit” en “moreel kompas” vielen niet voor niets. En misschien nog pijnlijker: het verwijt dat echte zelfreflectie ontbrak. Want excuses zonder inzicht voelen al snel als schadebeperking.
Wat deze kwestie vooral blootlegt, is geen incident, maar een patroon. Openheid wordt vaak pas afgedwongen als het te laat is. Transparantie volgt de crisis, in plaats van haar te voorkomen.
En de kiezer? Die staat langs de zijlijn. Die moet achteraf concluderen dat cruciale informatie pas boven tafel komt wanneer de politieke kaarten al zijn geschud.
Dat is misschien wel de grootste schade.
Niet een verkeerd getimede publicatie. Niet een ongelukkige communicatieactie.
Maar het groeiende gevoel dat openheid geen uitgangspunt is – maar een reactie.
En wie dat eenmaal doorheeft, gelooft de volgende verkiezingsbelofte simpelweg niet meer.
Ontdek meer van Jan Veenstra
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.