Er bestaat een wonderlijk natuurverschijnsel: de man-met-een-relatie.
Je herkent hem aan zijn plotselinge verdamping.
Jarenlang zat hij op je bank.
Hij dronk je koffie, at je koekjes, kende je wc beter dan zijn eigen badkamer.
Soms was hij er vaker dan PostNL.
Je wist zijn verhalen, zijn zwaktes, zijn eenzaamheid.
Hij was “die vriend die altijd langskwam”.
En toen… kreeg hij een vriendin.
Ploep.
Alsof hij door een zwart gat werd opgezogen.
Geen koffie meer. Geen verhalen. Geen “ik loop even binnen.”
Niet eens een verdwijningsbericht.
Alleen de holle echo van:
“Hij is nu druk.”
Druk met wat?
Met iemand die hij drie weken kent maar nu blijkbaar belangrijker is dan een vriendschap van jaren.
Het is alsof sommige mannen geen meerdere banden tegelijk aankunnen.
Hun emotionele geheugen is een USB-stick van 128 MB.
Zodra er een nieuwe relatie op komt, wordt de rest automatisch gewist.
Vriendschap?
Delete.
Gezamenlijke geschiedenis?
Delete.
Loyaliteit?
Delete.
Alleen zij blijft over. Met hoofdletters.
En natuurlijk hoor je het excuus:
“Ja, het is even druk, je snapt dat wel…”
Nee. Ik snap niet dat je jarenlang iemand in je leven kunt hebben en die dan ineens behandelt als een oude sok zodra er een nieuw bed is om in te liggen.
Hij is niet verdwenen.
Hij heeft gewoon een andere route gekozen.
Niet langs herinneringen, niet langs trouw, niet langs alles wat jullie deelden —
maar langs het kortste pad naar verlangen.
Want, laten we eerlijk zijn:
Vriendschap verliest het altijd van een lul met een routekaart.
En jij blijft achter met de lege stoel, de stille telefoon en het wrange besef
dat je geen vriend was, maar een tijdelijke parkeerplaats tot er een relatie vrij kwam.
Maar maak je geen zorgen.
Hij komt ooit wel terug.
Als het uit is.
Zoals altijd.
Met een gebroken hart, een lege agenda
en de plotselinge herinnering
dat jij ooit bestond.
Jan Veenstra Schrijver 