Als het niet zo ernstig was, zou je er hartelijk om kunnen lachen. Maar helaas, het enige wat er nog te lachen valt, is het feit dat het volksvertegenwoordigers heten – terwijl het volk ondertussen ergens onderaan een Excel-sheet bungelt onder de kolom “overige zorgen”.
De Haagse poppenkast draait weer op volle toeren. Ruzie in de tent! VVD, NSC en BBB staan elkaar naar het leven als kinderen op de zandbak, maar dan met duurdere pakken, meer ego’s en minder zelfbeheersing. Reden van ruzie? De vervanging van PVV’ers in het kabinet. Kennelijk is zelfs het vinden van een geschikte marionet inmiddels een brug te ver.
De VVD wil niet meer praten. De deur zit dicht. Het slot erop. De sleutel in een sloot gegooid. De sloot gedempt. En er staat nu een parkeerplaats op met een bordje: Verboden te onderhandelen.
Caroline van der Plas kijkt ondertussen wanhopig naar Schoof, de man die Nederland moest besturen maar ongeveer net zoveel grip had op de werkelijkheid als een natte dweil op een glijbaan.
En het klimaat? Dat is alweer van de to-dolijst verdwenen bij de VVD. Broeikas? Welke broeikas? Ze dachten dat dat een nieuwe kas van de Tweede Kamer was waar ze hun ego’s in konden laten rijpen.
En dan dat kabinet van “afgehaakt Nederland.” Afgehaakt? Nee hoor. Gewoon moedwillig achtergelaten in een bushokje, zonder dienstregeling, zonder richting, met een affiche van een breed glimlachende politicus erbij: “Wij zijn er voor u!”
Het vertrouwen in de politiek keldert. En terecht. Als je jarenlang doet alsof het landsbestuur een potje ganzenbord is, waarin je elke beurt bij “ga terug naar start” uitkomt, moet je niet verbaasd zijn dat burgers liever hun hoop vestigen op de frituurpan dan op de ministerraad.
En dan is daar de PVV, veroorzaker van de chaos, lachend op het strand terwijl het schip langzaam maar zeker zinkt. Ze zitten op hun handdoekje, zonnebril op, cocktail in de hand: “Nou, dat hebben we dan mooi voor elkaar gebokst, hè jongens?”
Inderdaad. Missie geslaagd. Verdeel en heers. En vooral: laat de anderen zich aan de scherven snijden.
Kunnen we het hele zootje niet gewoon overboord zetten? Want stuurloos varen doen we toch al. Alleen dan misschien met iets meer rust aan dek. En minder tromgeroffel van ego’s die denken dat ze admiraal zijn, terwijl ze de kaart ondersteboven houden.
Einde bericht. Sarcastisch groetend, een burger zonder reddingsvest.
Jan Veenstra Schrijver 